หายหน้าหายตากันไปน้านนาน

และแล้วจิรภาก็ออกชุมชนซะที

ไม่เลวเลยสำหรับครั้งแรกที่ได้มาท่าม่วง

เพราะถึงจะเป็นโรงพยาบาลชุมชน (เพื่อนๆอาจนึกภาพถนนลูกรัง ชาวบ้านนุ่งผ้าซิ่น ทำนองนั้น)

แต่นี่มันเป็นโรงพยาบาลขนาด120เตียง และ..อยู่กลางตลาด  อ่ะโฮะโฮะ

จากที่เคยกลัวว่าจะต้องมาตากแดดหัวแดง นอนกลางดินกินกลางทราย

ปรากฎว่าอยู่ในตึกซะมาก ห้องนอนติดแอร์ มีTV Cable

กับข้าวอร่อยทุกมื้อจิงจิ๊ง แต่คนเมืองกาญฯกินหวานมากกก อันนี้เป็นอย่างเดียวที่ม่ายไหวจิงๆแฮะ

 

พี่ๆหมอ เจ้าหน้าที่ก็น่ารักใจดีอย่างรุนแรง

ผอ.ที่มีringtoneเป็นเสียงกีตาร์soloแบบร๊อก ..ได้ยินแล้วก็หันไปหากันใหญ่ว่าของใคร

     แล้วท่านก็ทำหน้าเศร้านิดหน่อยที่กลุ่มเราเป็นหญิงล้วน (แบบว่าท่านคงอยากพาไปก๊งน่ะ)

พี่กิตที่ตรุษจีนแล้วพาไปกินข้าววันไหว้ อยากบอกว่าคัสตาร์ดเค้กฝีมือภรรยาพี่อร่อยสุดชีวิตไปเลย

พี่อ๋อย พี่ยุทธ แบบว่าไม่ไหวแล้วอ่ะ ถ้าช่วยพิมพ์รายงานได้พี่เค้าคงทำให้แล้ว แบบว่าสนับสนุนและเป็นที่ปรึกษาที่ดีที่สุดที่เคยยเจอมาเล้ย

พี่เน็ต พี่ราตรี เป็นพี่สาวแสนดีสองคนที่พาเราออกชุมชนกัน ปลื้มกับความน่ารักและความเป็นกันเองสุดๆ

 

และก็แน่นอน คนที่ทำให้เราไม่สติแตกก็มีอยู่คนเดียว

ขอบคุณน้าตู่ ที่ถึงจางานยุ่ง นอนตีสามตีสี่ก็ยังโทรหาเราทุกวันน่ะ

ขอบคุณน้าที่ตอนเราบ๊องๆก็ยังอยู่ข้างเราไม่ไปไหน

ยังไงก็รักเธอไม่เปลี่ยนนะพ่อสุดหล่อ ~(>_<)~