The Point of No Return

 

เพิ่งสอบลงกองของward สูติฯ ไปเมื่อศุกร์ที่แล้ว

อะโหย อะโหย แบบว่าไม่รู้ตัวเลยอ่ะว่าทำอะไรลงไป

..โดยไม่ได้นัดหมาย

..ก็เหมือนจาตลก แต่ขำไม่ออกเว้ยเฮ้ย -_-"

คิดทันทุกข้อนะ แต่ฝนลงanswer sheet ไม่ทันเด่ะ

 

part MEQ ก็พอจะโออยู่

ไม่ค่อยรีบเท่าไหร่

เพราะคิดได้เท่าไหร่ เขียนไม่หยุดเลย แล้วก็หมดเวลา

เอาเป็นว่าที่เราคิดไป เขียนทัน เลยไม่ยัวะเท่า MCQ

อันที่คิดไม่ออกก็ช่างมันเห๊อะ ^-^

 

 

ward หน้าจิรภาก็จะสู้ต่อไปค่า

 

 

แบบว่าว้างว่างเชียว

ที่ว่างเนี่ย ทั้งหัว แล้วก็เวลาด้วย เหอๆ

ทางภาควิชาก็เลยจัดตารางให้ว่างๆไว้ จาได้ไปอ่านหนังสือ

และก็มีlecture กันทุกเช้า อัดมันเข้าไป

 

งงจัด ยังไม่รู้เรยว่าต้องทำอาไรบ้าง

พยายามเค้นอาไรที่ได้ยินแว่วๆจากlectureตอนเช้าออกมา

เลยไปยืนจับ uterine contraction

ไปคุยกับคนไข้ให้เค้าไม่เครียดก่อนคลอด

ช่วยเชียร์ตอนเบ่ง และก็จับมือเค้าไว้ มีรายงานบอกว่าการจับมือช่วยลดความปวดได้

..เสร็จแล้วก็เย็บแผล เย็บเองด้วย ตื่นเต้นสุดๆ มือสั่นแบบน่ากัวทีเดียว

..น้องออกมาปลอดภัยดี

..รู้สึกดีจัง

 

แล้วก็ตามลงไปดูน้องที่ Nursery

ห่อตัวเป็นดักแด้เรย น่ารักจิงจัง

กลับบ้านไปบ่นกะตู่ว่าอยากมีลูก

ตู่บอก "ก็เอาดิ อยากมีอยู่แล้วล่ะ ไงๆอีกไม่กี่ปีก็มีอยู่ดี"

 

 

เออ ใช่ๆ จากคราวที่แล้วรูปเลข7ที่เอามาลงอ่ะ

เป็นรูปตัวเลขของลิฟท์สองตัวที่อยู่ติดกันล่ะ

ตอนนี้ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมองแล้วรู้สึกเศร้า เหอๆ

 

อันนี้ไปงานถ่ายรูปคุณพีทที่จุฬาฯมา

เพื่อนๆจะจบกันหมดแล้ว เหงาเนอะๆ

เราอีกตั้งปีครึ่งแน่ะ

..วันนี้ไปและ ว่างๆจามาโม้ใหม่ ^-^

 

ตอนนี้อยู่ Ambu Med OPD ล่ะ

เหนื่อยทุกวันเลย

จิงๆแล้วเหนื่อยแป๊บเดียวน่ะนะ

แต่มันเครียดมากกว่า

 

พออยู่ปี 5 แล้วการตรวจต่างๆต้องให้ความสำคัญมากขึ้น

จำเป็นต้องได้ผลที่ถูกต้อง เพื่อจะได้มาวิเคราะห์หาโรค

บอกตรงๆว่าตอนรีบๆ เราน่ะลนมากเลย

 

วันนี้แค่วันเดียว รู้สึกเกร็งไปเลย

ต่อไปจะตะบี้ตะบันตรวจเลยคอยดู

ที่ตรวจไม่ได้ก็จาตรวจซ้ำจนกว่าจะมั่นใจว่าไม่มีอะไรจิงๆ..

 

..ยังไม่เฉลยละกันว่าเป็นภาพอะไร ให้อิสระทางความคิด โฮะโฮะ

แล้วคราวหน้าจะกลับมาเฉลยนะ..สัญญา

 

 

 

ตอนนี้อยู่สุพรรณล่ะ

ออกชุมชนอีกแล้ว คราวนี้ไม่คุณนายแบบคราวที่แล้วแฮะ

อยู่อำเภอศรีประจันต์น่ะ

ตัวโรงพยาบาลมีร้านค้าที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่ในรัศมีเดินไปได้คือร้านโชว์ห่วย

ไม่กล้าออกนอกตึกเลย แดดแรงสุดๆ

อยู่นี่ออกไปเดิน5นาทีจะได้รับรังสีUVมากกว่าที่รับมาทั้งหมดตลอด1สัปดาห์ที่ศิริราช

อาหารเป็นปิ่นโตเหมือนเดิม แต่บางมื้อก็มากินที่โรงครัว ไม่ต้องล้างจานเอง

อยู่นี่ถึงกับผอมทีเดียว กับข้าวมันไม่ถูกปากอ่ะ ผัดผักเป็นผัดผักไม่สดชื่น แกงจืดมีแต่เนื้อ TT-TT

ไม่มีขนมให้ ไม่ว่าจะจัดให้หรือไปซื้อเอง

งานเยอะกว่าตอนปี4อย่างเห็นได้ชัด

ที่นี่ต้องอยู่ตรวจคนไข้จริงๆ เค้าให้สั่งการรักษาเองด้วย

พยาบาล ER ก็ชอบถามว่า หมอมี trend อะไรใหม่ๆมั้ย, ฟังได้ S3 Gallop แล้วทำไงต่อดีหมอ EKG 12 leads?

ออกไปชันสูตรกับพี่หมอ ขนลุกตั้งแต่ยังไม่ถึงบ้านผู้ตาย

อื่นๆอีกมากมาย

อ่อ..ลืมไป ยุงเยอะแม็กๆอ่ะ ตัวงี้ลายเชียว

แล้วก็มีกบ+อึ่งอ่างอยู่ในห้องน้ำที่บ้านพักด้วยล่ะ

เค้าคงเลี้ยงไว้กินยุงเนอะ ^-^

 

ตู่ยังน่ารักเหมือนเดิม

วันจันทร์ที่ผ่านมาตอนจากลับมาสุพรรณมันทรมานจิงๆเล้ย

เราแอบคิดแว่บนึงด้วยล่ะว่า แหมๆ ยอมแลกเกรดวิชานี้เพื่อมาอยู่กับตู่ต่อทั้งอาทิตย์ดีมะเนี่ย

แต่แล้วก็ตัดใจ เฮ่อ

ทุกๆอย่างมีตอนที่อยู่ด้วยกัน นึกถึงเมื่อไหร่ก็มีความสุข

บางครั้งก็ทำให้นั่งอมยิ้มไม่รู้ตัว ..เพี้ยนเนอะ ^-^

อยากกลับเร็วๆจัง..

 

 

และแล้วเดือนเมษาก็มาถึง

ฮือๆ อยู่Medอีกแล้วอ่ะ

แถมเป็นMedที่ปี4ยังไม่ขึ้นอีก

ก็เป็นไงล่ะครับพี่น้อง ก็เจาะDTX เจาะHctเองหมดสิค้าบ

ตามหล่งตามแลบ น้องฝ้ายก็ทำเองหมดนะค้า..

แถมนะๆ ตอนนี้ward 12 ทั้งเหนือและใต้ก็โดนเชื้อ Vancomycin resistant กระหน่ำอยู่อีก

แล้วไงอีกล่ะค้าบพี่น้อง สองwardนั่นก็ปิดward ถีบคนไข้ลงมาwardกระผมสิค้าบ!

ตอนนี้จิรภาเลยงานหนักสุดๆ

เป็นโรคชนิดใหม่ ค้นพบ ตั้งชื่อ และทดลองเป็นด้วยตัวเอง

ชื่อ "CKU syndrome"

ประกอบด้วย 1.Chair irresistable = เห็นเก้าอี้เป็นไม่ได้ กระโจนเข้าใส่ทันที

                  ก็คนมันเมื่อยอ้ะ

               2.Knee inverse jerk = ปกติknee jerk มันจะเป็น extenseใช่ป่ะ

                   แต่ในsyndromeนี้เป็น flexล่ะ ก็คือยืนงอข้อเข่าแบบนกกระสาอ่ะ

                   ก็มันเมื่อยนี่หน่า อ๊ะๆ แต่ท่านี้เป็นกันทั้งwardนะเอ้อ ไม่เชื่อมาดูได้

                3.UUU = อู้ อู้ ก็คือการอู้ที่ทุกคนรู้จักกันน่ะแหละ คืออู้ทุกครั้งที่มีโอกาส

                   ขอแค่ให้ได้อู้ไปเดินวันหลังแป๊ปนึงก็มีความสุขและ ^-^

syndromeดังกล่าวไม่มีทางรักษา แต่จะหายเองภายใน6สัปดาห์ (ลงward medพอดี)

แต่รู้ป่าว wardเราโชคดีสุดๆไปเลยที่พี่สิย้ายลงมาอยู่ด้วย เป็นที่พึ่งจิงๆเล้ย

ทำให้การอยู่wardที่ทรมานยังกะนรก มีความสุขขึ้นมาจิ๊ดนึง โฮะโฮะ

 

แล้วก็แล้วก็นะ ขออวดนิดส์นุง

ไม่รู้แฮะ ใจเย็นมากขึ้น เข้าใจเรามากขึ้น

ทำให้เรารู้สึกว่า อ๋อ..การที่มีคนๆนึงที่รักเรามากๆมันเป็นอย่างนี้นี่เองเนาะ

ทำให้เรารู้สึกว่า อยู่ด้วยกันนานแค่ไหนก็ไม่พอ

เฮ้อ..อยากอยู่อย่างนี้ไปอีกซักร้อยปีจัง

 

ง่า..ยังregressไม่เสร็จเลย (regress=progress ย้อนหลัง โฮะโฮะ)

เดี๋ยวคราวหน้าจามาโม้เรื่องที่ไปelectiveตอนปิดเทอมให้ฟังนะค้า

บะบายจ้ะ

 

 

หายหน้าหายตากันไปน้านนาน

และแล้วจิรภาก็ออกชุมชนซะที

ไม่เลวเลยสำหรับครั้งแรกที่ได้มาท่าม่วง

เพราะถึงจะเป็นโรงพยาบาลชุมชน (เพื่อนๆอาจนึกภาพถนนลูกรัง ชาวบ้านนุ่งผ้าซิ่น ทำนองนั้น)

แต่นี่มันเป็นโรงพยาบาลขนาด120เตียง และ..อยู่กลางตลาด  อ่ะโฮะโฮะ

จากที่เคยกลัวว่าจะต้องมาตากแดดหัวแดง นอนกลางดินกินกลางทราย

ปรากฎว่าอยู่ในตึกซะมาก ห้องนอนติดแอร์ มีTV Cable

กับข้าวอร่อยทุกมื้อจิงจิ๊ง แต่คนเมืองกาญฯกินหวานมากกก อันนี้เป็นอย่างเดียวที่ม่ายไหวจิงๆแฮะ

 

พี่ๆหมอ เจ้าหน้าที่ก็น่ารักใจดีอย่างรุนแรง

ผอ.ที่มีringtoneเป็นเสียงกีตาร์soloแบบร๊อก ..ได้ยินแล้วก็หันไปหากันใหญ่ว่าของใคร

     แล้วท่านก็ทำหน้าเศร้านิดหน่อยที่กลุ่มเราเป็นหญิงล้วน (แบบว่าท่านคงอยากพาไปก๊งน่ะ)

พี่กิตที่ตรุษจีนแล้วพาไปกินข้าววันไหว้ อยากบอกว่าคัสตาร์ดเค้กฝีมือภรรยาพี่อร่อยสุดชีวิตไปเลย

พี่อ๋อย พี่ยุทธ แบบว่าไม่ไหวแล้วอ่ะ ถ้าช่วยพิมพ์รายงานได้พี่เค้าคงทำให้แล้ว แบบว่าสนับสนุนและเป็นที่ปรึกษาที่ดีที่สุดที่เคยยเจอมาเล้ย

พี่เน็ต พี่ราตรี เป็นพี่สาวแสนดีสองคนที่พาเราออกชุมชนกัน ปลื้มกับความน่ารักและความเป็นกันเองสุดๆ

 

และก็แน่นอน คนที่ทำให้เราไม่สติแตกก็มีอยู่คนเดียว

ขอบคุณน้าตู่ ที่ถึงจางานยุ่ง นอนตีสามตีสี่ก็ยังโทรหาเราทุกวันน่ะ

ขอบคุณน้าที่ตอนเราบ๊องๆก็ยังอยู่ข้างเราไม่ไปไหน

ยังไงก็รักเธอไม่เปลี่ยนนะพ่อสุดหล่อ ~(>_<)~    

 

I'm back..หลังจากหายไปนานโฮะๆ ฮือๆ

ก็กะลังเป็นInternal medicine poisoning syndrome ได้แก่

 

1. Get up early-05.30

    เพื่อไปตรวจคนไข้ของตัวเอง ตั้งแต่วัดOxygen saturation

    วัดTidal volume, หาค่า F/Vt

    ฟัง Heart ฟัง Lung

    ดูชาร์ตบันทึก V/S I/O

    ตามผล Lab เสร็จแล้วก็ต้อง Assess ในใจ นั่งจดก็ไม่ทันกินนะค้า PS. คนไข้เราไม่ได้มีคนเดียวน้า สามคนขึ้นไป -_-"

    เพื่อที่พอพี่residenceมาเราก็จะpresent progression ของการรักษาให้ฟัง

    แต่จริงๆน่ะ  แหะๆ ตื่นหกโมงอ่ะค้าบ -_-"

    ก็เลยต้องทำไอ้ทั้งหมดข้างบนเนี่ยในเวลาสิบถึงสิบห้านาที -_-"""""

 

2. Attending round เดือนที่ผ่านมาทั้งหมดเป็น อ.นพดล (oncologist)

    คือแบบ อ.แกบรรลุปรินิพพานแล้วมั้ง

    ก็เลยสอนแต่เรื่องธรรมะตอน round

    เราเหรอ เหอะๆ ฟังไม่ได้..มันร้อน -*-

 

3. หลังอ.นพดลเทศน์จนพอใจ (ก๊อด ยืนกันตั้งแต่แปดโมงถึงเกือบเที่ยงอ่ะ TT-TT)

    ก็ไปทำward workกัน อันได้แก่

    sucktion, sputum smear, venous bl. drawing, ABG, dressing,

    โทรตามเลือด platelet FFP

    บางวันก็มีเรียน บางวันก็มีออกOPD

 

4. บ่าย ตามlabรอบบ่าย ดู hemoculture ดู blood smear ขูดโน่นขูดนี่ไปย้อมดูว่าคนไข้ติดเชื้อที่สงสัยรึเปล่านะ

    เตรียมตรวจคนไข้ของตัวเองอีกรอบเหมือนเมื่อเช้าเพื่อเตรียมroundรอบเย็น

    round เสร็จก้ะประมาณทุ่มถึงสองทุ่ม หลังจากนั้นทำward work กันต่อ

    กว่าจาได้ลงก็สามทุ่มโน่น..นี่ขนาดไม่ได้อยู่เวรนะ

    ถ้าอยู่เวรก็..โน่น เที่ยงคืนค่ะ

 

5. กลับถึงหอด้วยสภาพตายซาก พยายามเค้นกำลังภายในออกมาเพื่ออ่านหนังสือและเขียนรายงาน

    แต่ก็เท่านั่น เพื่อนๆคงเดาได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อความง่วงมัน Dominate

 

6. เช้า Get up early วน loop เดิม เป็น vicious cycle

 

    เป็นอย่างนี้ทุกวันอ้ะ แล้วมัน Poison มะล่ะ TT-TT

 

ข้อดีของการอยู่med 1.ลดความอ้วนอย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากเวลาที่ระบบประสาทsympatheticถูกระตุ้น

                           (ทั่วๆไปจะถูกกระตุ้นในเวลาเตรียมสู้หรือหนี-fight or flight)ก็คือเวลาที่โดนresidenceถาม

                           ..แล้วตอบไม่ได้ นี่ล่ะความรู้สึกถอยหนีๆๆๆๆๆ มันถูกกระตุ้นปี๊ดขึ้นมาเลย

                           ..ก็เลย พอกันทีๆ กินไม่ลงแล้วง่า

                         

                           2.ฝึกการฉอเลาะและมารยาหญิง version superior (standardน้อยไป)

                           คือเวลามีcaseที่เกี่ยวกับระบบอื่นๆเช่น GI, cardio, Neuro ก็จะมีพี่จากสาขานั้นๆมาให้consult

                           ถ้าคุยกันธรรมดาเค้าก็จะรักษาของเค้าไป ไม่ได้สอนอะไรเป็นพิเศษ

                           แต่ถ้าเราใช้มารยาหญิง version superior เค้าจะเต็มใจสอนโคดๆ ทั้งสอนทั้งพาไปตรวจกับคนไข้จริงๆเลย

                           ฝึกไว้ๆ มีประโยชน์

 

เรานะก็พยายามจะแคะเอาข้อดีของมันมาสุดชีวิตแล้วนะเนี่ย..นึกออกแค่นี้

ช่วงนี้ยุ่งมากมาย สัปดาห์นี้ต้องปั่นรายงานให้เสร็จฉบับครึ่ง เหอๆ

Medมันอยู่แล้วไม่มีเวลาส่วนตัวเล้ย

ไม่ๆๆ ชั้นจะไม่เป็นหมอ med เด็ดขาด ไม่มีเวลาให้ครอบครัวจิงๆนะ

ตู่บอกให้เรียนหมอเด็กล่ะ เค้าว่ามันน่ารักดี ^-^ (กินตับๆ..หักคอจิ้มน้ำพริก)

เย้ย..ล้อเล่น เราออกจะใจดี โฮะโฮะ พี่ปุ้ยบอกว่าเราดูเป็นผู้หญิงสวยแสนดีแหละ..ก้อด

 

อาทิตย์หน้าจะสอบแล้วล่ะ อาทิตย์นี้ก็มีสอบ formative ด้วย เหนื่อยจัง

ง้านโม้ไว้แค่นี้ก่อนละกันสอบเสร็จแล้วจามาupใหม่ค่า

 

สัปดาห์นี้ขอแนะนำเพลง Album Tokyo Voice ..แหมก็มันเพราะทุกเพลงเลยนี่

                             ไปยืนฟังกับตู่ที่B2Sน่ะ แล้วก็ยืนวี้ดๆกันอยู่สองคน